انسان

به نام خالق انسان

((إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَکَنُودٌ)) که انسان نسبت به پروردگارش سخت ناسپاس است

((وَإِنَّهُ عَلَى ذَلِکَ لَشَهِیدٌ ))و او خود بر این [امر] نیک گواه است (6و۷ العادیات)

 انسان، مفهوم نامعین و حیرت انگیزی است که گاهی غرق در روزمرگی وظایف می شود و مجبور می شود دوباره ذهنش را محدود کند در افکار به خیال خود مهم زندگی. از عجایب فوق العاده جسم انسان که بگذریم، می بینیم آنچه زندگی کوتاه بشر امروز را تحت تاثیر قرار می دهد؛ روان اوست. این مساله  به طور واضح در احساسات متفاوت دو نفر در شرایط یکسان مشهود است. این است که می گویند انسان به امید و اعتقاداتش زنده است. همه جیز بر می گردد به تصویر ایده آل انسان از زندگی اش. این تصویر ذهنی در طول سالیان متمادی و به ویژه در دوران کودکی شکل می گیرد. نتیجه این که سعادت را اگر شادی و زندگی موفق را اگر در آرامش خلاصه کنیم، می توان آن را در دیدگاه درست به زندگی یافت.زندگی جز عبرت و درس ندارد و نه عبرت بد است و نه درس گرفتن. امید همان چیزی است که میلیون ها  نفر را صبح ها بیدار میکند. هیچ آغاز و پایانی بدون امید ممکن نیست و امید همان تصویر ذهنی پنهان در تفکرات ماست. زندگی مادی ام در این مکان که آن را کیهان نامیده ایم؛ امید آور ترین و هیجان انگیز ترین فرصت هایی است که خدواند بلند مرتبه به من ارزانی داشته و من میتوانم انسان بودن را تجربه کنم. بحث بیشتر در این مورد از حوصله این متن خارج است، ولی انچه مهمترین تاثیر را بر روان انسان و احساس او( به عنوان پایه ای ترین نماد در زندگی فرد از سعادت و آرامش) می گذارد، ذهنیت و تصویر ذهنی اوست. هرچند شرایط محیطی هم تاحدودی دخیل است ولی نقش ذهنیت به نظر من بیشتر است. پس موفقها کسانی اند که بر تصورات ذهنی اشتباه خود فائق بیایدند؛ که این برتری جز با وضوح و شفافیت عقائد فردی و اعنقادی در زندگی فرد ممکن نیست.

درود بر افرادی که می توانند تصویر ایده آل ذهنی خود را در اختیار داشته و آن را بدون ناسپاسی ترسیم کنند.

/ 0 نظر / 5 بازدید