سرزنش مدعیان

به نام خدا

گر من از سرزنش مدعیان اندیشم                         شیوه مستی و رندی نرود از پیشم

زهد رندان نوآموخته راهی بدهیست                   من که بدنام جهانم چه صلاح اندیشم

شاه شوریده سران خوان من بی‌سامان را         زان که در کم خردی از همه عالم بیشم

بر جبین نقش کن از خون دل من خالی                        تا بدانند که قربان تو کافر کیشم

اعتقادی بنما و بگذر بهر خدا                              تا در این خرقه ندانی که چه نادرویشم

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت                من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم

خرقه پوشی من از غایت دین داری نیست          پرده‌ای بر سر صد عیب نهان می‌پوشم

شعر خونبار من ای باد بدان یار رسان                  که ز مژگان سیه بر رگ جان زد نیشم

من اگر باده خورم ور نه چه کارم با کس                    حافظ راز خود و عارف وقت خویشم

/ 0 نظر / 17 بازدید